Zmiany indywidualne, z którymi trzeba się liczyć

Człowiek starzeje się przez całe życie w wielu wymiarach i w różnym tempie. Pewne nieodwracalne zmiany biologiczne zachodzą w organizmie już ok. 21 roku życia. W psychogerontologii bierzemy pod uwagę wymiar biologiczny, psychologiczny i społeczny procesu starzenia się.

W wymiarze biologicznym mamy do czynienia przede wszystkim ze zmianami negatywnymi. Po 60 r.ż zmniejsza się wydolność organizmu, pogarsza się funkcjonowanie zmysłów, obniżeniu ulegają zdolności motoryczne. Po 60 roku zycia następuje skokowe znaczące pogorszenie się czasu reakcji, dlatego osoby kierujące samochodem powinny regularnie, rokrocznie się badać pod tym względem. Do tego spada odporność biologiczna organizmu i pojawiają się patologie mnogie (kilka chorób chronicznych lub sprzężonych), co powoduje zmniejszenie jakości życia seniora.

W wymiarze psychicznym zmiany mają charakter ambiwalentny. Wprawdzie po 55 roku zycia  pogorszeniu ulega inteligencja skrystalizowana (rozwijana podczas nauki szkolnej) lecz inteligencja płynna (zdolność do odnajdywania się w nowych sytuacjach i przystosowania się do nich), myślenie metasystemowe (zdolność oglądu problemów z róznych perspektyw) i mądrość życiowa nie tylko pozostają na wysokim poziomie lecz mogą ulegać dalszemu rozwojowi, szczególnie jeśli łączą się z pozytywnym bilansem życia


W wymiarze społecznym to przede wszystkim kryzys wieku emerytalnego, który dotyka szczególnie mężczyzm, podobnie jak odejście z pracy i utrata statusu zawodowego, jak również szereg strat związanych z utratą kontaktu z dotychczasowymi środowiskami społecznymi. W przypadku kobiet dodatkowo mamy do czynienia z pogorszeniem samopoczucia ze względu na subiektywnie odczuwaną utratę urody.


Ostatnia modyfikacja: środa, 20 wrzesień 2017, 00:26